روزهای گذشته با کمی بیماری و رکود گذشت. روزهای بلند بهار و تابستان که همیشه فکر می کردم بهرین فرصت کار است ... گاهی که با خودم  خلوت می کنم و کارهایم را می شمارم می بینم که هنوز در صدر آنها توانسته ام علایق قلبی ام را نگه دارم. هنوز در کنار مسئولیتهای روزمره زندگی که بر دوش هر زن و هر مادریست و انجام درست آنها می تواند کلی وقت بگیرد توانسته ام پایم را در خاکی نگه دارم که ریشه های هزاران ساله در آنند... چند روز پیش در جلسه ای بودم با حضور اکثر آقایانی که در عرصه ادبیات جنگ کارهایی انجام داده اند. مدام از خودم می پرسیدم آیا به زعم من این برادران کم کارند یا مسئولیتهای زندگی آنها را هم مشغول کرده یا ... و اصلا چرا برای من نوشتن از جنگ و خاطراتش مهم است؟

در کنار همه چیزهایی که زندگی مرا می سازند حاضر نیستم حتی یک روز بدون فکر کردن به نوشتن از خاطرات جنگ سر کنم.  

 برای من خاطرات جنگ مهم و حتی مقدسند چون آنجاست که تصویری امروزی از نبرد حق و باطل می یابم.   

برای من خاطرات جنگ مهم و عزیزند چون آنجاست که حقارت مرگ را در برابر چگونه زیستن انسانها               می یابم.

برای من خاطرات جنگ مهم و  ارزشمندند چون آنجاست که خیلی از مفاهیم ارزشمند بشری جان گرفته و معنی شده اند . مفاهیمی مثل دوستی - ایثار- وفاداری - یکدلی - ایمان - تلاش- دوست داشتن- صبر -استقامت- صداقت - طلب ... حتی گریه و خنده! 

برای من خاطرات جنگ مهم و غیر قابل فراموشی اند چون زندگی ام را با آنها پیدا کردم .با آنها بود که دیدم می شود بزرگ بود . می شود به زعم دیگران متفاوت دید و متفاوت زیست بود حتی به قیمت ریختن همه جوانی و زندگی به پای مردی که ....

     من می گریزم از نگاهها و فکرهایی که با نگاه سیاست زده و با دلایل خاص خودشان آدمهای جنگ را - اتفاقات جنگ را مصادره یا مجازات می کنند.

من نوشتن از آدمهای صادق و مردان میدان جنگ را ترجیح می دهم به نوشتن از زندگی مردمانی که در دوران عافیت یادشان افتاده دم از اسلام و آرمانخواهی انسان بزنند!

برای من نوشتن از روزهای گاه پرغصه جنگ شرف دارد به سرودن شعرهایی که حدیث نفس درمانده و معلق هستند! 

به راستی اگر خدای متعال قلمی یا هنری به وجود بی مقدار من بخشیده چرا نباید آن را با زنده کردن خاطرات بی مثال مردمانی پاس بدارم که زینت آفریدگان خدایند- شاهدان عرصه حیاتند و شهیدان راه برگزیده اش...

آرزو می کنم کاش خاطرات ناب انسانهایی که در جنگ ساخته شدند و شرف و عزت ایران و ایرانی مدیون نثار جان و جوانی آنانست چنانکه سزاوار است قدر دانسته می شد. خاطراتی که هنوز می توانند زندگی های عادی ما را تکان دهند.